939f504c

Hoe lang ga je nog zo door?

Wed, 09 Sep 2026 19:01:31 GMT

Je bent moe. Niet moe na een drukke dag of een korte nacht. Maar moe op een manier die steeds vaker aanwezig lijkt te zijn.

Je staat op en voelt je eigenlijk niet echt uitgerust. Je hoofd is al bezig voordat je uit bed stapt. En zelfs wanneer je eindelijk tijd hebt om niets te doen, lukt het je niet om echt tot rust te komen. Je blijft denken, voelt onrust in je lichaam of merkt dat je alweer iets oppakt wat nog ‘even’ moet gebeuren.

Overdag ga je door. Er moet gewerkt worden, boodschappen gedaan, afspraken nagekomen worden. En tussendoor probeer je ook nog tijd te maken voor jezelf. Dus je zet door, zoals je dat eigenlijk altijd doet.

Misschien merk je dat je sneller geïrriteerd bent. Dat ontspannen niet meer vanzelf gaat. Dat je lichaam steeds vaker signalen geeft. Een gespannen nek, hoofdpijn, vermoeidheid of een onrustig gevoel waar je niet precies de vinger op kunt leggen.

Toch ga je door, want straks wordt het rustiger. Na dit project, na de vakantie, als die ene afspraak achter de rug is…

Maar wat als je lichaam al veel langer iets probeert duidelijk te maken?

Wat als die vermoeidheid, spanning of onrust niet alleen iets is waar je vanaf wilt, maar ook een reden om eens stil te staan bij hoe het écht met je gaat?

Misschien is de vraag dus niet alleen waarom je zo moe bent. Maar ook waarom het je, zelfs als je eindelijk tijd hebt, niet lukt om echt tot rust te komen.

Je lichaam praat de hele dag tegen je

Je lichaam communiceert voortdurend. Niet met woorden, maar met signalen.

Vaak beginnen die signalen klein. Een gespannen nek aan het einde van de dag. Schouders die steeds hoger lijken te zitten. Moe wakker worden, terwijl je toch genoeg uren hebt geslapen . Of merken dat je eindelijk op de bank zit, maar nog steeds niet kunt ontspannen.

Misschien herken je ook dat je:

sneller geïrriteerd bent;
moeilijk kunt stoppen met denken;
onrust voelt in je lichaam;
slecht slaapt of vaak wakker wordt;
weinig energie hebt voor dingen waar je normaal van geniet.

Wanneer je moe bent, pijn hebt of spanning voelt, wil je daar het liefst vanaf. Dat is begrijpelijk. Maar het kan ook helpen om eerst eens op te merken wat er gebeurt.

Vergelijk het met het dashboard van een auto. Wanneer daar een waarschuwingslampje gaat branden, plak je er geen sticker overheen. Je kijkt wat er aan de hand is.

Bij onszelf doen we dat soms anders. We nemen nog een kop koffie, maken eerst ons werk af of spreken met onszelf af dat we vanavond écht op tijd naar bed gaan.

En zo schuiven we de signalen steeds een stukje voor ons uit.

Je lichaam werkt niet tegen je. Wat je voelt, verdient aandacht.

De vraag is alleen: sta je er ook bij stil?

Waarom we signalen vaak negeren

Je wordt natuurlijk niet wakker met het idee: vandaag ga ik eens lekker over mijn grenzen heen.

Toch gebeurt het makkelijker dan je denkt. Vaak omdat je gewend bent om door te gaan.

Misschien zorg je eerst voor anderen. Wil je niemand teleurstellen. Vind je dat je niet moet zeuren. Of wil je gewoon graag dat alles goed geregeld is.

En dus denk je:

Eerst nog even dit afmaken.
Als de kinderen straks op bed liggen, ga ik zitten.
Deze week is gewoon druk.
Na dit project wordt het rustiger.
Morgen ga ik echt op tijd naar bed.

Allemaal heel gewone gedachten. En één keer doorgaan terwijl je moe bent, is natuurlijk iets anders dan dit maandenlang doen.

Maar ongemerkt kan doorgaan een gewoonte worden.

Je voelt dat je moe bent , maar er moet nog iets af. Je merkt spanning, maar je agenda zit vol. En wanneer je eindelijk een moment voor jezelf hebt, vul je dat misschien toch weer met iets wat nog moet.

Voor je het weet zijn er weken of maanden voorbij waarin jij steeds ergens onderaan je eigen lijstje stond.

En het lastige? Doorgaan lijkt vaak prima te werken. Je krijgt dingen gedaan. Mensen kunnen op je rekenen. Aan de buitenkant is er misschien helemaal niets te zien.

Totdat je merkt dat je lichaam niet zo makkelijk meer meebeweegt.

En juist dáár wordt het interessant: waarom is doorgaan soms makkelijker dan stoppen?

Waarom kun je niet tot rust komen? Doorgaan voelt soms veiliger dan stilstaan

Je bent moe en verlangt naar rust. Dus zodra je eindelijk niets hoeft, zou ontspannen vanzelf moeten gaan.

Toch?

In de praktijk werkt het vaak anders. Je zit eindelijk op de bank, maar je hoofd blijft doorgaan. Je pakt automatisch je telefoon. Bedenkt ineens wat je morgen nog moet doen. Of je staat toch maar op om de was op te vouwen.

Want zodra het stil wordt, kun je ook gaan merken wat er speelt.

Hoe moe je eigenlijk bent.
Hoeveel spanning je vasthoudt.
Of welke gevoelens al een tijdje weinig aandacht krijgen.

Dan kan doorgaan makkelijker voelen dan stilstaan.

Bezig zijn geeft houvast. Zolang je iets doet, hoef je minder stil te staan bij wat je voelt. En misschien is dat patroon zo gewoon geworden dat je het niet eens meer merkt.

Op korte termijn werkt dat prima. De was is gedaan, je werk is af en je hebt weer iets van je lijstje kunnen strepen.

Maar rust krijg je er niet automatisch door.

En zo kan er iets geks ontstaan: je bent ontzettend moe, maar wanneer je eindelijk kunt ontspannen, lukt het niet om echt tot rust te komen .

Dat is geen reden om jezelf nog harder toe te spreken. Het is wél een reden om eens te kijken naar wat er gebeurt op het moment dat jij stopt met doorgaan.

De rekening van altijd doorgaan

Doorgaan kan je ver brengen.

Het helpt je door drukke periodes. Je krijgt gedaan wat nodig is, zorgt voor de mensen om je heen en houdt alle ballen in de lucht.

Maar als doorgaan je standaard wordt, kan er langzaam iets veranderen.

Je hebt minder over voor de dingen waar je normaal van geniet. Een afspraak waar je vroeger zin in had, voelt ineens als iets wat óók nog moet. Je vrije dag gebruik je niet om iets leuks te doen, maar om bij te komen van de week.

Misschien merk je dat je minder geduld hebt. Dat kleine dingen je sneller te veel zijn. Of dat je steeds vaker denkt: laat me alsjeblieft even met rust.

En toch ga je maandag gewoon weer verder.

Dat is misschien wel het lastige aan altijd maar doorgaan . Het gaat vaak zo langzaam dat je niet precies kunt aanwijzen wanneer het veranderde.

Tot je op een dag merkt dat je vooral bezig bent met volhouden.

Met werken. Zorgen. Regelen. Doorgaan.

En ergens daartussen raak je steeds verder verwijderd van de vraag: hoe gaat het eigenlijk met míj?

Ook ik ben jarenlang vooral doorgegaan. Pas later ontdekte ik hoeveel mijn lichaam me al die tijd liet voelen.

Wat mijn lichaam mij leerde

Jarenlang leefde ik vooral vanuit mijn hoofd. Ik wist niet eens dat er ook zoiets was als voelen en luisteren naar mijn lichaam.

Ik was druk. Altijd bezig. Er was altijd wel iets dat aandacht vroeg. Ondertussen kreeg ik steeds meer pijnklachten.

Overdag.

’s Nachts.

Eigenlijk was de pijn er altijd.

Ik zocht naar oplossingen. Want als je pijn hebt, wil je vooral één ding: dat het stopt. Hoe kom ik hiervan af?

Ik probeerde van alles om van de pijn af te komen. Soms werd de pijn tijdelijk minder, maar helemaal weg was hij niet. Na een tijdje was de pijn weer net zo sterk als daarvoor. Op een gegeven moment begon ik te denken: misschien moet ik hier gewoon mee leren leven.

Tot er in 2023 iets begon te schuiven.

Een vriendin keek vanuit de Maya-astrologie naar mijn geboortedatum en vertelde wat ze daarin over mij en mijn pad zag. Toen zei ze iets wat ik totaal niet zag aankomen: ik mocht mijn baan opzeggen en mijn praktijk openen. Niet pas wanneer ik mijn diploma had, zoals ik zelf had bedacht.

“De wereld heeft je nu nodig. Je mag nu je licht gaan verspreiden.”

Die woorden bleven hangen.

Een paar weken later schreef ik mijn ontslagbrief. Maar ik diende hem niet in. Na bijna twintig jaar bij dezelfde werkgever was dat geen kleine beslissing. Bovendien had ik het daar nog prima naar mijn zin.

Ik weet nog dat ik tegen mezelf zei: er moet wel iets gebeuren voordat ik echt mijn baan opzeg.

En er gebeurde iets.

Had ik daarmee zelf iets de wereld in gestuurd? Misschien wel.

Wat er gebeurde was absoluut niet leuk. Maar het was wél het zetje dat ik nodig had. Ineens wist ik: nu ga ik het doen.

Ik besloot mijn baan op te zeggen. Ik koos een voor mij goed moment om te stoppen en diende mijn ontslag in.

Op mijn laatste werkdag liep ik naar buiten.

En ineens merkte ik iets op.

De pijn was weg.

Niet een beetje minder. Gewoon weg.

Voor mij voelde dat als een bevestiging: ik had de juiste beslissing genomen.

Vanaf dat moment ging ik anders naar mijn lichaam kijken.

Niet meer alleen met de vraag: hoe kom ik van deze klacht af? Maar ook: wat merk ik eigenlijk? En waar vraagt mijn lichaam om?

Ik begon te luisteren.

Wat vraagt je lichaam van je?

Wanneer je moe bent, pijn hebt of niet tot rust kunt komen, wil je daar het liefst vanaf. Dat herken ik maar al te goed.

Maar wat gebeurt er als je niet alleen probeert om het gevoel weg te krijgen, maar ook even stilstaat bij wat je merkt?

Misschien voel je dat je al weken moe bent. Dat je schouders voortdurend gespannen zijn. Dat je hoofd maar doorgaat terwijl je lichaam verlangt naar rust. Of dat je eigenlijk al een tijdje voelt dat iets te veel van je vraagt.

Je hoeft daar niet meteen een verklaring voor te hebben.

Je kunt beginnen met jezelf een paar simpele vragen te stellen:

Wat voel ik op dit moment in mijn lichaam?
Wanneer merk ik dit het sterkst?
Wanneer wordt het juist minder?
Waar ga ik steeds over mijn eigen grens heen?
Wat heb ik op dit moment nodig?

Misschien komt er niet direct een antwoord. Dat hoeft ook niet.

Het gaat er niet om dat je precies weet waar ieder signaal vandaan komt. Het gaat erom dat je stopt met er automatisch aan voorbijgaan.

Dat je even stilstaat.

Voelt.

En opmerkt wat er gebeurt.

Want luisteren naar je lichaam begint niet met het juiste antwoord vinden.

Het begint met opmerken wat je voelt.

Hoe kom je tot rust als je gewend bent om altijd door te gaan?

Als je gewend bent om altijd door te gaan, kan stilstaan behoorlijk ongemakkelijk voelen.

Misschien herken je het. Je hebt eindelijk een uurtje voor jezelf en voor je het weet zit je op je telefoon, ruim je nog even iets op of bedenk je wat er morgen allemaal moet gebeuren.

Tot rust komen betekent dan niet dat je van het ene op het andere moment helemaal ontspannen moet zijn.

Begin kleiner.

Leg je telefoon eens weg en ga tien minuten zitten zonder iets te hoeven doen. Maak een wandeling zonder podcast of muziek in je oren. Of blijf, voordat je uit bed stapt, nog even liggen en merk op hoe je lichaam voelt.

Je kunt jezelf daarbij één simpele vraag stellen:

Wat heb ik nu nodig?

Misschien is het rust. Misschien wil je juist bewegen. Misschien merk je dat je ergens geen zin in hebt, maar steeds vindt dat het toch moet. Of misschien heb je even geen idee.

Ook dat is oké.

Je hoeft niet meteen het juiste antwoord te vinden. Het gaat er eerst om dat je jezelf de ruimte geeft om die vraag überhaupt te stellen.

En merk je dat je tijdens zo'n rustig moment alweer denkt aan wat er nog moet gebeuren? Dat is niet erg.

Gedachten zijn net als wolken. Ze komen en ze gaan.

Je hoeft er niet achteraan. En je hoeft er ook niet mee in discussie te gaan. Merk de gedachte op en laat hem weer voorbijgaan.

Breng je aandacht daarna terug naar jezelf.

Wat voel ik?
Wat heb ik nu nodig?

Tot rust komen is niet nóg iets wat je goed moet doen.

Het begint met kleine momenten waarop je even niet doorgaat, maar luistert naar wat jij nodig hebt.

Je hoeft het niet alleen uit te zoeken

Misschien herken je tijdens het lezen steeds meer bij jezelf. Je bent moe. Je komt moeilijk tot rust. Je hoofd blijft maar doorgaan. En ergens voel je misschien: zo wil ik niet verder.

Maar weten dat je iets anders wilt, betekent nog niet dat je ook weet hoe.

Soms zijn bepaalde gewoontes zo gewoon geworden dat je ze zelf nauwelijks meer ziet. Je bent gewend om door te gaan, voor anderen te zorgen of vooral vanuit je hoofd naar een oplossing te zoeken.

Dan kan het fijn zijn als iemand met je meekijkt.

In mijn praktijk kijken we samen naar wat er speelt. Niet alleen naar wat je denkt, maar ook naar wat je voelt en wat je lichaam aangeeft.

Je hoeft daarbij niet vooraf te weten waar het vandaan komt. En je hoeft ook niet te weten hoe je het moet veranderen.

Je hoeft niet te weten hoe. Alleen dat het anders mag.

Daarom werk ik graag met een combinatie van holistische therapie en Reiki. Tijdens de holistische therapie kijken we samen naar wat er speelt en krijg je meer inzicht in jezelf en wat je nodig hebt. Daarna hoef je even niets meer uit te zoeken of te begrijpen. Tijdens de Reiki mag je ontspannen en tot rust komen.

Zo komen inzicht en ontspanning samen in één sessie.

Benieuwd wat holistis che thera pie & Reiki voor jou kan betekenen? Lees meer over holistische therapie & Reiki.

Hoe lang ga je nog zo door?

Misschien herken je inmiddels meer dan je vooraf had verwacht.

Dat je moe bent. Dat je hoofd maar doorgaat. Of dat je zelfs op rustige momenten niet echt tot rust komt.

Je hoeft niet vandaag alles anders te doen. Maar je kunt wel beginnen met jezelf serieus te nemen.

Sta eens stil bij wat je voelt. Niet om het meteen op te lossen, maar om het op te merken.

En stel jezelf vandaag eens deze vraag:

Wat heb ik op dit moment nodig?

Misschien weet je het antwoord meteen. Misschien ook niet.

Dat hoeft ook niet.

Het begint met luisteren.

Want misschien is de belangrijkste vraag niet hoe lang je dit nog kúnt volhouden.

Maar:

Hoe lang wil je nog zo doorgaan?

Altijd moe, ook na het slapen? Sta eens stil bij wat je merkt

Tue, 08 Sep 2026 16:20:34 GMT

De wekker gaat.

Je hebt toch echt genoeg uren in bed gelegen. Misschien ben je zelfs op tijd naar bed gegaan omdat je de laatste tijd zo moe bent.

En toch voelt opstaan zwaar.

Je zou het liefst de dekens nog een keer over je heen trekken. Niet omdat je geen zin hebt in de dag, maar omdat het voelt alsof je lichaam nog helemaal niet klaar is om te beginnen.

Dus sta je op.

Douchen. Aankleden. Koffie. Ontbijt. En gaan.

Na een tijdje kom je meestal wel op gang.

Maar echt uitgerust?

Nee.

Misschien herken je dat je altijd moe bent, ook na het slapen . Je probeert eerder naar bed te gaan of in het weekend wat langer te slapen, maar het gevoel dat je echt bent bijgekomen blijft uit.

Dan is het logisch dat je jezelf afvraagt: waarom ben ik toch zo moe?

Zet daar eens een andere vraag naast:

Hoe ziet mijn rust er eigenlijk uit?

Je slaapt, maar voel je je ook uitgerust?

Slapen en je uitgerust voelen lijken hetzelfde.

Toch kun je genoeg uren in bed liggen en 's ochtends nog steeds het gevoel hebben dat je niet bent bijgekomen.

Misschien werd je een paar keer wakker. Misschien was je hoofd nog bezig toen je naar bed ging. Of je sliep wel, maar werd wakker met hetzelfde volle gevoel waarmee je de dag ervoor eindigde.

En dan begint de volgende dag alweer.

Je doet wat er gedaan moet worden. Je komt op gang en voor je het weet zit je weer midden in werken, zorgen, regelen en alles wat tussendoor nog aandacht vraagt.

Tot je 's avonds opnieuw moe op de bank zit.

Rust is meer dan slapen

Als je moe bent, lijkt meer slapen een logische oplossing.

En soms is een goede nacht precies wat je nodig hebt.

Maar kijk ook eens naar de rest van je dag.

Hoeveel momenten zijn er waarop er werkelijk even niets van je hoeft?

Niet werken.

Niet zorgen.

Niet regelen.

Niet reageren op een bericht.

Niet alvast nadenken over wat straks moet.

Misschien zit je 's avonds op de bank en denk je dat je eindelijk kunt ontspannen , maar ondertussen kijk je televisie, zit je op je telefoon en beantwoord je nog even een appje.

Je lichaam zit.

Je aandacht blijft bezig.

Of je hebt eindelijk een vrije middag en gebruikt die om boodschappen te doen, het huis op te ruimen en alles af te werken waar je de rest van de week niet aan toe bent gekomen.

Aan het einde van de middag heb je veel gedaan.

Maar ben je ook bijgekomen?

Misschien zit daar wel een verschil waar je normaal niet zo bij stilstaat.

Moe zijn merk je niet alleen wanneer je wakker wordt

Vermoeidheid zit niet alleen in dat eerste moment waarop de wekker gaat.

Je kunt het gedurende de dag ook op andere manieren merken.

Misschien heb je minder zin om iets af te spreken. Niet omdat je die persoon niet wilt zien, maar omdat je bij de gedachte alleen al denkt: pfff, ook dat nog.

Je kunt minder hebben. Een geluid, een vraag of iets wat je anders nauwelijks opmerkt, irriteert je ineens enorm.

Je komt thuis en wilt het liefst dat niemand meer iets van je vraagt.

Of je kijkt uit naar je vrije dag, niet omdat je zin hebt om iets leuks te doen, maar vooral omdat je eindelijk kunt bijkomen.

En misschien vertel je jezelf ondertussen:

Het is gewoon een drukke week.

Volgende week wordt het rustiger.

Na dit project heb ik weer meer ruimte.

In het weekend slaap ik wel bij.

Dat kan natuurlijk zo zijn.

Maar wat als je dit inmiddels al weken of maanden tegen jezelf zegt?

Vermoeidheid kan heel gewoon gaan voelen

Als je langere tijd moe bent, kun je eraan wennen.

De ochtend is even doorbijten. Halverwege de dag komt de dip. 's Avonds heb je weinig meer over.

En dus pas je je aan.

Nog een kop koffie.

Die afspraak toch maar afzeggen.

In het weekend wat langer in bed blijven.

Op zondag niet te veel plannen, want maandag begint alles weer.

Je vindt manieren om door te gaan.

En juist daardoor kun je bijna vergeten om jezelf af te vragen hoe het eigenlijk met je gaat.

Want je redt het toch?

Je staat op. Je werkt. Je zorgt. Je regelt.

Maar dat je het allemaal nog doet, zegt niet automatisch iets over hoeveel energie het je kost.

Je hoeft niet meteen te weten waarom je moe bent

Wanneer iets vervelend is, willen we graag weten waar het vandaan komt.

Dus misschien vraag je jezelf af:

Waarom ben ik zo moe?

Waarom word ik niet uitgerust wakker?

Waarom heb ik zo weinig energie?

Maar naast de vraag waarom je moe bent, kun je ook eens kijken naar wanneer je die vermoeidheid merkt.

Niet om zelf een verklaring te bedenken.

Gewoon om te observeren wat er gedurende je dag gebeurt.

Wanneer merk jij je vermoeidheid?

Probeer de komende dagen eens niet alleen te registreren dát je moe bent.

Kijk ook naar de momenten waarop je het merkt.

Is dat meteen wanneer je wakker wordt?

Heb je aan het einde van de middag nergens meer energie voor?

Voel je je na bepaalde bezigheden of afspraken leger?

Zijn er momenten waarop je juist meer rust of energie voelt?

Kijk ook naar die laatste momenten.

Waar ben je dan?

Wat ben je aan het doen?

Wat doe je op dat moment juist níét?

Je hoeft daar geen conclusie uit te trekken.

Begin klein en stel jezelf af en toe deze drie vragen:

Hoe voel ik me op dit moment?

Wanneer heb ik vandaag de minste energie?

Wanneer voel ik juist meer rust of energie?

Misschien valt je na een paar dagen iets op.

Misschien ook niet.

Het gaat er niet om dat je ineens precies weet waarom je moe bent.

Je oefent vooral om niet automatisch aan je vermoeidheid voorbij te gaan.

Misschien vraagt moe zijn niet alleen om meer slaap

Als je moe bent, is het verleidelijk om vooral te kijken naar hoeveel uur je hebt geslapen.

Maar misschien mag je ook naar je dagen kijken.

Hoeveel ben je aan het regelen?

Wanneer hoeft er werkelijk even niets?

Wat gebeurt er in je hoofd wanneer je probeert uit te rusten?

En wanneer voel je dat je wél even bijkomt?

Je hoeft niet meteen iets op te lossen.

Begin met opmerken.

Want wanneer moe zijn zo gewoon is geworden dat je er automatisch mee doorgaat, kan het interessant zijn om eens stil te staan bij wat je lichaam je gedurende de dag laat merken.

Ben je niet alleen moe, maar merk je ook dat je moeilijk kunt stoppen en zelfs op rustige momenten niet echt tot rust komt? Lees dan verder: Moe en niet tot rust kunnen komen? Hoe lang ga je nog zo door?

Waarom negeer je de signalen van je lichaam terwijl je ze wél voelt?

Mon, 07 Sep 2026 16:20:37 GMT

Eigenlijk ben ik moe.

Eigenlijk heb ik hier geen zin in.

Eigenlijk is dit me te veel.

En toch doe je het.

Je gaat naar die afspraak. Je maakt je werk nog even af. Je zegt ja terwijl je liever nee had gezegd. Je opent 's avonds toch nog je laptop, ook al had je jezelf voorgenomen om op tijd te stoppen.

Niet omdat je niets voelt.

Integendeel.

Ergens merk je het vaak best.

Maar tussen iets voelen en ernaar luisteren kan een wereld van verschil zitten.

Want bijna direct nadat je lichaam iets laat merken, heeft je hoofd er wel iets op te zeggen.

Kom op, nog even.

Het valt wel mee.

Ik kan dit niet afzeggen.

Morgen doe ik rustiger aan.

En voor je het weet, ga je alweer verder.

Je merkt het vaak eerder dan je denkt

Misschien denk je dat je de signalen van je lichaam niet goed herkent.

Maar kijk eens naar gewone momenten.

Je agenda staat behoorlijk vol en bij die ene extra afspraak voel je meteen weerstand.

Je bent moe en iemand vraagt of je nog ergens mee kunt helpen.

Je ziet een bericht binnenkomen en alleen al bij het lezen ervan voel je dat je er eigenlijk geen ruimte voor hebt.

Of je zit achter je laptop en merkt dat je aandacht steeds afdwaalt.

Er gebeurt al iets.

Misschien heel kort.

Een zucht.

Spanning.

Vermoeidheid.

Onrust.

Een heel duidelijk:

Pfff, niet nóg iets.

Maar daarna komt vaak je hoofd.

‘Nog even’ klinkt heel onschuldig

Nog even die mail beantwoorden.

Nog even de was ophangen.

Nog even iets voorbereiden voor morgen.

Nog even reageren op dat bericht.

Op zichzelf stelt zo'n nog even misschien weinig voor.

Maar hoeveel nog eventjes zitten er in jouw dag?

Het lastige is dat doorgaan vaak makkelijker voelt dan stoppen met waar je mee bezig bent.

Je bent toch al bezig.

Dit kan er ook nog wel bij.

En als je het nu doet, ben je er straks vanaf.

Dus schuif je wat je voelde even opzij.

Niet voor altijd.

Alleen voor nu.

Tenminste, dat vertel je jezelf.

Je vindt vaak een goede reden om toch door te gaan

Soms weet je best dat je moe bent of dat iets je te veel wordt.

Maar er zijn genoeg redenen om toch ja te zeggen.

Ze rekenen op mij.

Ik heb het beloofd.

Het is vervelend als ik nu afzeg.

Anderen hebben het ook druk.

Ik wil niemand teleurstellen.

En misschien zijn dat op dat moment ook heel begrijpelijke redenen.

Het gaat er niet om dat je nooit iets voor een ander doet terwijl je moe bent. Of dat je alleen nog maar dingen doet waar je zin in hebt.

Maar het is wel interessant om op te merken hoe snel jouw eigen gevoel uit de afweging verdwijnt.

Je voelde eerst:

Dit is eigenlijk te veel.

Een paar tellen later ben je vooral bezig met waarom het tóch moet.

Zolang het nog gaat, ga je door

Misschien neem je jezelf pas serieus wanneer een signaal heel duidelijk wordt.

Als je echt moe bent.

Als je agenda echt te vol zit.

Als je echt niet meer verder wilt.

Alles daarvoor valt dan onder:

Het gaat nog wel.

En zolang het nog gaat, ga je door.

Maar misschien zit juist vóór dat punt iets wat je normaal makkelijk overslaat.

Dat eerste kleine pfff.

Die gedachte: eigenlijk wil ik niet.

Het moment waarop je merkt dat iets je meer energie kost dan je zou willen.

Je hoeft daar niet meteen iets mee te doen.

Maar je kunt het wel serieus genoeg nemen om het op te merken.

Wat gebeurt er tussen voelen en doorgaan?

Daar kun je de komende tijd eens nieuwsgierig naar zijn.

Niet alleen naar wat je voelt.

Maar vooral naar wat je daarna tegen jezelf zegt .

Stel: je bent moe.

Wat gebeurt er vervolgens?

Ik moet alleen dit nog even afmaken.

Of je voelt weerstand bij een afspraak.

Wat is dan je volgende gedachte?

Ik kan nu niet meer afzeggen.

Je merkt dat je behoefte hebt aan een avond zonder plannen.

En dan?

Maar ik had beloofd dat ik mee zou gaan.

Precies dáár kun je merken hoe makkelijk je aan je eigen signaal voorbijgaat.

Je lichaam geeft een signaal.

Je merkt het.

En bijna meteen volgt er een reden om eraan voorbij te gaan.

Misschien hoef je daar in eerste instantie helemaal niets aan te veranderen.

Merk het alleen eens op.

Niet ieder signaal hoeft automatisch een ‘nee’ te worden

Luisteren naar jezelf betekent niet dat je voortaan bij ieder beetje vermoeidheid je agenda leegmaakt.

Of dat iedere keer dat je ergens geen zin in hebt, het antwoord automatisch nee moet zijn.

Je kunt moe zijn en toch besluiten naar die verjaardag te gaan.

Je kunt behoefte hebben aan rust en toch iets afmaken.

Het verschil zit niet altijd in wat je uiteindelijk doet.

Het verschil kan ook zitten in het moment daarvoor.

Heb je gemerkt wat er bij jou gebeurde?

Heb je jouw eigen gevoel meegenomen in je keuze?

Of was je alweer door voordat je daar überhaupt bij stil kon staan?

Dat is een veel kleinere stap dan je hele leven anders gaan doen.

Maar wel eentje die iets zichtbaar kan maken.

Luister eens naar je ‘eigenlijk’

Misschien is er één woord waar je de komende dagen eens op kunt letten:

Eigenlijk.

Eigenlijk ben ik moe.

Eigenlijk wil ik vanavond thuisblijven.

Eigenlijk zit mijn agenda te vol.

Eigenlijk wil ik nu stoppen.

Niet omdat alles wat na eigenlijk komt automatisch betekent dat je ernaar moet handelen.

Maar omdat dat woord soms iets laat zien wat je al had opgemerkt voordat je hoofd met alle argumenten kwam.

Dus wanneer je jezelf eigenlijk hoort denken, wacht dan eens een paar seconden.

Wat merkte je vlak daarvoor?

En wat vertel je jezelf daarna?

Misschien ontdek je dat je de signalen van je lichaam helemaal niet zo vaak mist.

Misschien merk je ze vaker op dan je dacht.

Alleen ben je heel goed geworden in doorgaan.

Van opmerken naar luisteren

Je hoeft niet van de ene op de andere dag anders te reageren op alles wat je voelt.

Begin eens bij dat kleine moment waarop je denkt:

Dit is me eigenlijk te veel.

En wat er daarna komt:

Maar…

Misschien zit precies daar een moment waarop je niet automatisch verder hoeft te gaan, maar eerst even kunt luisteren naar wat je al had opgemerkt.

Wil je oefenen om vaker stil te staan bij wat je voelt en nodig hebt? Lees dan verder: Hoe leer je luisteren naar je lichaam als je vooral vanuit je hoofd leeft?

Waarom kun je niet ontspannen als je eindelijk rust hebt?

Sun, 06 Sep 2026 16:20:39 GMT

Je hebt er de hele dag naar uitgekeken.

Eindelijk zit je op de bank. Niemand die iets van je nodig heeft. Je werk is klaar. De belangrijkste dingen zijn gedaan en vanavond hoef je nergens meer naartoe.

Dit is het moment waarop je zou moeten ontspannen.

Maar in plaats daarvan pak je je telefoon.

Je kijkt even naar je berichten. Scrolt wat. Dan schiet je te binnen dat de was nog in de machine zit. En nu je toch opstaat, kun je net zo goed even de vaatwasser uitruimen.

Voor je het weet ben je weer bezig.

Of misschien blijf je wél zitten, maar gaat je hoofd gewoon verder.

Wat moet er morgen ook alweer gebeuren? Heb je die mail wel verstuurd? Je moet die afspraak nog plannen. En o ja, je zou deze week echt eens…

Herkenbaar?

Je bent moe en verlangt naar rust. Maar zodra je eindelijk rust hebt, kun je niet ontspannen .

Hoe kan dat?

Misschien ligt het antwoord niet in nóg beter je best doen om te ontspannen. Misschien mag je eerst eens opmerken wat er gebeurt zodra jij niets meer hoeft.

Je wilt rust, maar stilzitten voelt helemaal niet rustig

Na een volle dag kan de bank bijna naar je roepen.

Kom. Zitten. Niets meer doen.

En toch kan juist dat moment onrustig voelen.

Zolang je bezig bent, weet je wat je moet doen. Er is een volgende taak, een afspraak, iemand die iets vraagt of iets wat geregeld moet worden.

Maar wanneer dat allemaal even wegvalt, blijft er ineens… niets over wat moet.

En daar kun je behoorlijk onrustig van worden.

Misschien voel je de neiging om meteen iets te pakken. Je telefoon. De afstandsbediening.

Een boek. Iets te eten.

Of je kijkt om je heen en ziet ineens alles wat nog gedaan kan worden.

Dat stapeltje op tafel.

De was.

Die kast die je al weken wilt opruimen.

Je wilde rust, maar ineens lijkt alles interessanter dan gewoon even zitten.

Wat doe jij zodra er niets meer hoeft?

Sta daar eens bij stil.

Wat gebeurt er op een moment waarop je eigenlijk niets hoeft?

Pak je automatisch je telefoon?

Zet je een serie aan terwijl je ondertussen door social media scrolt?

Loop je toch nog even naar boven om iets op te ruimen?

Of begin je alvast aan iets voor morgen, zodat je dat maar gehad hebt?

Dat hoeft helemaal niet verkeerd te zijn. Het gaat er vooral om dat je gaat herkennen wat jij automatisch doet zodra er ruimte ontstaat .

Want misschien denk je dat je aan het ontspannen bent, terwijl je jezelf ondertussen voortdurend bezighoudt.

Zelfs een wandeling kan ongemerkt worden gevuld. Oortjes in. Podcast aan. Even bellen. Onderweg bedenken wat je straks nog gaat doen.

Er is steeds iets dat je aandacht krijgt.

Maar wat gebeurt er als dat er even niet is?

Bezig zijn geeft houvast

Wanneer je gewend bent om veel te doen, kan bezig zijn vertrouwd voelen.

Je weet waar je aan toe bent.

Er moet iets gebeuren en jij doet het.

Klaar.

Volgende.

Dat kan een prettig gevoel geven. Je hebt iets afgerond. Iets geregeld. Iemand geholpen. Weer iets van je lijstje gestreept.

En zolang je aandacht naar al die dingen gaat, is er minder ruimte om op te merken hoe het eigenlijk met jou gaat.

Hoe moe je bent.

Hoe gespannen je schouders voelen.

Hoe vol je hoofd zit.

Of dat je misschien al een tijdje ergens tegenaan loopt waar je liever niet te lang bij stilstaat.

Dat betekent niet dat je bewust voor jezelf wegloopt.

Soms ben je simpelweg zo gewend geraakt aan doorgaan dat je niet meer merkt dát je het doet.

Totdat je stopt.

Waarom kun je niet ontspannen als het eindelijk stil wordt?

Stilte haalt afleiding weg.

En juist dan kun je dingen gaan opmerken die tijdens een drukke dag naar de achtergrond verdwijnen.

Misschien merk je ineens hoe moe je bent.

Voel je spanning in je nek of kaken.

Blijven gedachten door je hoofd schieten.

Of voel je alleen maar een onrustig gevoel waarvan je niet goed weet waar het vandaan komt.

Dan kan de neiging ontstaan om weer iets te gaan doen.

Niet omdat je per se die vaatwasser móét uitruimen.

Maar omdat bezig zijn bekender voelt dan blijven zitten bij wat je op dat moment merkt.

Voor je het weet ben je alweer onderweg naar de volgende taak.

En dat is precies waarom je ontzettend moe kunt zijn en tegelijkertijd moeite kunt hebben om tot rust te komen.

Je lichaam zit misschien stil, maar jij bent nog steeds bezig.

Rust kan ongemakkelijk voelen als je gewend bent om door te gaan

We denken bij rust vaak aan iets prettigs.

Een vrije middag. Een lege agenda. Een avond op de bank. Een weekend zonder plannen.

Dus wanneer je eindelijk zo'n moment hebt en je voelt je juist onrustig, kun je denken dat je iets verkeerd doet.

Waarom kan ik nou niet gewoon genieten?

Waarom blijft mijn hoofd zo druk?

Ik wilde toch juist rust?

En voor je het weet wordt ontspannen het volgende waar je goed in moet zijn.

Dat helpt niet echt.

Je hoeft jezelf niet te dwingen om rustig te worden.

Misschien kun je beginnen met iets anders:

niet proberen te veranderen wat je voelt, maar opmerken wat er gebeurt.

Dat klinkt klein.

Maar wanneer je gewend bent om door te gaan, kan het behoorlijk confronterend zijn.

Ik voelde me vroeger ook schuldig als ik even op de bank zat niks te doen

Misschien herken je dit nog wel sterker.

Ik voelde me vroeger ook een soort van schuldig als ik even op de bank zat en niks deed.

Alsof ik iets moest rechtvaardigen.

Alsof rust pas “mag” als alles af is.

En zelfs als er eigenlijk niets meer hoefde, kon er toch een stemmetje opkomen:

Je zou iets nuttigs moeten doen.

Dit is tijdverspilling.

Straks heb je spijt dat je niks hebt gedaan.

Dat gevoel kan ervoor zorgen dat stilzitten helemaal niet echt stil voelt.

Je lichaam zit op de bank, maar vanbinnen blijf je bezig met verantwoorden, controleren en corrigeren.

En precies dat maakt ontspannen zo lastig.

Niet omdat je niet wilt rusten.

Maar omdat rust onbewust gekoppeld is geraakt aan iets wat je moet verdienen.

Ontspannen betekent niet automatisch dat je niets moet doen

Misschien denk je bij ontspannen aan stil op de bank zitten.

Maar dat hoeft helemaal niet jouw manier te zijn om tot rust te komen.

Misschien merk je dat je rustiger wordt wanneer je wandelt.

Wanneer je in de tuin bezig bent.

Wanneer je tekent, kookt, leest of rustig beweegt.

Het verschil zit niet alleen in wat je doet.

Let ook eens op wat er tijdens zo'n activiteit met je gebeurt.

Blijft je hoofd lijstjes maken?

Ben je alweer bezig met het volgende?

Moet het nuttig zijn?

Of merk je dat je aandacht langzaam zakt naar wat je op dat moment doet?

Dat verschil kan veel vertellen.

Je hoeft dus niet op zoek naar de perfecte manier om te ontspannen.

Je kunt gaan ontdekken welke momenten jou werkelijk helpen om even niet door te hoeven.

Probeer eens níét te ontspannen

Misschien klinkt dat vreemd.

Je leest tenslotte een blog omdat je niet kunt ontspannen en nu krijg je het advies om niet te proberen te ontspannen.

Maar juist dat proberen kan druk geven.

Ik heb een uur voor mezelf, dus nu moet ik ervan genieten.

Ik ga mediteren, want dan moet mijn hoofd rustig worden.

Ik ga wandelen en daarna moet ik me beter voelen.

Voor je het weet heb je van rust opnieuw een taak gemaakt.

Probeer het eens om te draaien.

Neem tien minuten waarin je niets hoeft op te lossen.

Niet rustig worden.

Niet je hoofd leegmaken.

Niet het juiste voelen.

Alleen even opmerken.

Een klein experiment voor vandaag

Kies vandaag een moment waarop je tien minuten niet nodig bent.

Leg je telefoon weg. Zet geen podcast of muziek aan. Laat de televisie uit.

Ga zitten of maak een klein rondje buiten.

En stel jezelf niet meteen allerlei ingewikkelde vragen.

Begin hiermee:

Wat merk ik nu?

Misschien voel je spanning in je schouders.

Misschien merk je dat je ademhaling snel gaat.

Misschien schieten er twintig gedachten door je hoofd.

Misschien wil je na twee minuten alweer je telefoon pakken.

Of misschien denk je alleen maar:

Wat zit ik hier nou te doen?

Ook dat kun je opmerken.

Je hoeft er niets mee.

Je hoeft niet te bedenken waarom het er is of wat het betekent.

Blijf gewoon nog even.

En als je merkt dat je gedachten alweer bezig zijn met straks, morgen of wat er nog moet gebeuren, breng je aandacht dan terug naar waar je bent.

Wat voel je in je lichaam?

Hoe zit of sta je?

Wat merk je?

Dat is genoeg.

Tot rust komen begint misschien ergens anders dan je dacht

Wanneer je gewend bent om altijd bezig te zijn, is rust niet automatisch rustig.

Het kan juist het moment zijn waarop je ineens merkt hoeveel er nog doorgaat.

In je hoofd.

In je lichaam.

In de neiging om weer op te staan en iets te doen.

Je hoeft daar niet tegen te vechten.

En je hoeft ontspanning niet af te dwingen.

Begin eens met opmerken.

Wat doe jij zodra er niets hoeft?

Wat gebeurt er wanneer je niet meteen afleiding zoekt?

En wat voel je als je daar heel even bij blijft?

Misschien is dát voor jou het begin van tot rust komen.

Merk je dat je niet alleen moeilijk kunt ontspannen, maar ook al langere tijd moe bent en vooral aan het doorgaan bent? Lees dan verder in Moe en niet tot rust kunnen komen? Hoe lang ga je nog zo door?

Daar lees je meer over de signalen die je lichaam kan geven, waarom we daar zo gemakkelijk aan voorbijgaan en hoe je kunt beginnen met aandacht hebben voor wat jij nodig hebt.

Altijd maar doorgaan: 7 signalen dat het je meer kost dan je denkt

Sat, 05 Sep 2026 16:20:41 GMT

Je staat op. Gaat naar je werk. Doet boodschappen. Regelt wat er geregeld moet worden. Zorgt voor anderen en probeert ondertussen ook nog een beetje tijd voor jezelf over te houden.

En meestal lukt dat ook.

Dus wanneer iemand vraagt hoe het met je gaat, zeg je waarschijnlijk:

Goed hoor. Druk.

Want je redt het toch?

Alleen kost alles je de laatste tijd meer energie.

Je bent sneller moe. Hebt minder zin in dingen. Kunt minder hebben. En als er eindelijk niets hoeft, wil je het liefst met rust gelaten worden.

Maar stoppen?

Dat doe je niet.

Er moet morgen tenslotte gewoon weer van alles gebeuren.

Altijd maar doorgaan kan zo gewoon worden dat je nauwelijks meer merkt hoeveel het van je vraagt.

Misschien herken je dat in deze zeven signalen.

1. Je vrije tijd heb je nodig om bij te komen

Eindelijk weekend.

Je zou iets leuks kunnen gaan doen. Afspreken met vrienden. Ergens naartoe. Een dagje weg.

Maar eigenlijk wil je maar één ding:

Niets.

Niet omdat je nergens meer van geniet, maar omdat de week zoveel van je heeft gevraagd dat je vrije tijd vooral nodig hebt om bij te komen.

Misschien houd je daarom bewust een dag leeg.

Of je doet op zaterdag wat moet en bent blij dat je zondag nergens naartoe hoeft.

Je vrije tijd voelt dan niet meer als tijd waarin je kunt kiezen waar je zin in hebt.

Het wordt tijd die je nodig hebt om maandag weer verder te kunnen.

2. Dingen waar je normaal zin in hebt, voelen als nóg iets wat moet

Een etentje.

Sporten.

Een verjaardag.

Zelfs iets waar je normaal naar uitkijkt, kan ineens voelen als een extra afspraak in een toch al volle week.

Je kijkt in je agenda en denkt:

Pfff.

Misschien zeg je vaker iets af. Of je gaat wel, maar merkt dat je eigenlijk weinig over hebt voor het gezelschap.

Niet omdat de mensen of activiteiten ineens minder leuk zijn.

Je hebt gewoon minder over.

En dan kan zelfs iets leuks energie gaan kosten voordat het überhaupt begonnen is.

3. Kleine dingen irriteren je sneller

Iemand stelt een simpele vraag en je voelt irritatie.

De kinderen maken lawaai.

Iemand rijdt te langzaam voor je.

Er komt een bericht binnen waarop je eigenlijk nog moet reageren.

Niets bijzonders.

En toch denk je:

Kan iedereen me alsjeblieft even met rust laten?

Misschien schrik je soms zelfs van je eigen reactie.

Waarom maak ik me hier zo druk om?

Maar als je al langere tijd veel van jezelf vraagt, kan dat wat normaal klein voelt ineens net te veel zijn.

Het hoeft niet altijd om die ene vraag, dat geluid of dat appje te gaan.

Misschien zit je hoofd gewoon al behoorlijk vol.

4. Je zegt steeds: straks wordt het rustiger

Na deze week.

Als dit project klaar is.

Na die verjaardag.

Als de kinderen weer naar school zijn.

Na de vakantie.

Dan ga je echt wat rustiger aan doen.

Alleen komt er na dat ene drukke ding vaak weer iets anders.

En zo schuift het moment waarop jij rust neemt steeds een stukje verder op.

Eén drukke periode hoeft natuurlijk niets te betekenen.

Maar wanneer je jezelf al maanden vertelt dat het binnenkort rustiger wordt, is het misschien goed om jezelf iets anders af te vragen:

Wanneer geef ik mezelf eigenlijk de ruimte om het rustiger aan te doen?

5. Niets doen voelt ongemakkelijk

Eindelijk heb je een half uurtje voor jezelf.

En dan?

Misschien pak je meteen je telefoon.

Je ziet iets liggen en ruimt het op.

Je bedenkt dat je net zo goed alvast iets voor morgen kunt doen.

Of je blijft wel zitten, maar merkt dat je niet echt kunt ontspannen omdat je je schuldig voelt dat je niets doet.

Ik kan mijn tijd beter gebruiken.

Er ligt nog genoeg.

Ik moet eigenlijk…

Rust voelt dan bijna alsof je er eerst toestemming voor moet krijgen.

Of alsof je het pas hebt verdiend wanneer alles af is.

Alleen is er bijna altijd wel iets wat nog gedaan kan worden.

En dus blijf je bezig.

6. Je bent vooral bezig de dag of week door te komen

Je kijkt steeds uit naar het moment waarop het eindelijk rustiger wordt.

Nog even deze dag door.

Nog één afspraak.

Nog even volhouden tot het weekend.

Je bent vooral bezig alle ballen hoog te houden . Daardoor kan één belangrijke vraag naar de achtergrond verdwijnen:

Hoe gaat het eigenlijk met mij terwijl ik dit allemaal doe?

7. Je functioneert nog prima, dus zo erg zal het wel niet zijn

Dit is misschien wel de lastigste.

Want je doet alles nog.

Je werkt.

Het huishouden draait.

Je komt je afspraken na.

Mensen kunnen op je rekenen.

Aan de buitenkant hoeft niemand iets aan je te merken.

En misschien gebruik je dat zelf ook als bewijs dat het allemaal wel meevalt.

Ik kan het toch nog?

Ja.

Maar er zit verschil tussen iets kunnen en hoeveel het je kost .

Misschien lukt het allemaal nog, maar heb je daarna niets meer over.

Misschien kun je die drukke werkweek prima aan, zolang er in het weekend maar niets gepland staat.

Misschien zorg je voor iedereen om je heen, maar merk je pas wanneer je alleen bent hoe moe je eigenlijk bent .

Dat je doorgaat, betekent niet automatisch dat het je weinig kost.

Wanneer werd doorgaan eigenlijk normaal?

Je hoeft na het lezen van deze zeven signalen niet meteen iets te veranderen.

Maar misschien kun je wel iets gaan opmerken.

Wanneer zeg jij tegen jezelf dat je nog even moet doorgaan?

Wat laat je als eerste vallen wanneer je weinig energie hebt?

Wat doe je met een vrij uur?

En misschien nog belangrijker:

Wanneer was de laatste keer dat je iets deed omdat je er zin in had, zonder eerst te bedenken wat er allemaal nog moest gebeuren?

Je hoeft daar geen goed antwoord op te hebben.

Misschien weet je het meteen.

Misschien moet je er even over nadenken.

Het gaat er vooral om dat je niet alleen kijkt naar wat je allemaal nog voor elkaar krijgt.

Kijk ook eens naar wat het je kost.

Want altijd maar doorgaan kan lang prima lijken te gaan.

Tot je merkt dat je vooral nog aan het volhouden bent.

Wil je niet alleen merken dát je doorgaat, maar ook beter voelen wat jij nodig hebt? Lees dan verder in Hoe leer je luisteren naar je lichaam als je vooral vanuit je hoofd leeft?

Hoe leer je luisteren naar je lichaam als je vooral vanuit je hoofd leeft?

Fri, 04 Sep 2026 16:20:43 GMT

Wat moet ik vandaag allemaal doen?

Misschien is dat ongeveer de eerste vraag die door je hoofd gaat wanneer je wakker wordt.

Je denkt aan je agenda. Aan wat af moet. Wie je nog moet bellen. Dat bericht waarop je moet reageren. De boodschappen. Die afspraak later op de dag.

Je hoofd is al begonnen voordat jij goed en wel uit bed bent.

Maar wanneer vraag je jezelf:

Wat heb ik vandaag nodig?

Als je gewend bent om veel vanuit je hoofd te leven, is luisteren naar je lichaam misschien helemaal niet zo vanzelfsprekend.

Je kunt prima vertellen wat er deze week op je planning staat. Maar wanneer iemand vraagt wat je op dit moment in je lichaam voelt?

Tja.

Geen idee eigenlijk.

En dat is precies waar je kunt beginnen.

Niet door ieder signaal meteen te willen begrijpen.

Maar door het eerst op te merken.

Je hoofd heeft meestal snel een antwoord

Je hoofd is handig.

Het plant. Denkt vooruit. Zoekt oplossingen. Maakt lijstjes en helpt je om dingen voor elkaar te krijgen.

Maar het heeft vaak ook razendsnel een antwoord op wat je voelt.

Je bent moe:

Ik maak dit eerst nog even af.

Je merkt spanning in je schouders:

Komt wel door die drukke dag.

Je hebt eigenlijk geen zin in die afspraak:

Ach, als ik er eenmaal ben, is het vast gezellig.

En dus ga je verder.

Niet omdat je bewust besluit om niet naar jezelf te luisteren.

Je hoofd is je alleen vaak nét voor.

Je lichaam hoeft niet te schreeuwen om iets te laten merken

Bij signalen van je lichaam denk je misschien aan iets wat je onmogelijk kunt missen.

Maar vaak begint het veel kleiner.

Je trekt ongemerkt je schouders op.

Je merkt dat je kaken gespannen zijn.

Je houdt je adem even vast terwijl je achter je laptop zit.

Je voelt onrust wanneer je agenda steeds voller wordt.

Je bent moe, maar opent toch nog even je mail.

Of je merkt pas na een afspraak hoeveel energie die je heeft gekost.

Los van elkaar lijken zulke momenten misschien niet bijzonder.

En je hoeft er ook niet meteen iets van te maken.

Maar je kunt ze wel gaan opmerken.

Want als je pas aandacht geeft aan wat je voelt wanneer het echt niet meer gaat, mis je alles wat daaraan voorafging.

Luisteren begint met opmerken

Zodra je iets voelt, wil je hoofd misschien meteen weten:

Waarom voel ik dit?

Waar komt dit vandaan?

Wat betekent dit?

Hoe krijg ik het weg?

Voor je het weet ben je alweer aan het analyseren.

Maar luisteren naar je lichaam hoeft niet te beginnen met een verklaring.

Stel dat je merkt dat je schouders gespannen zijn.

Dan hoef je niet meteen te weten waarom.

Je kunt eerst alleen constateren:

Mijn schouders voelen gespannen.

Of:

Ik merk dat ik moe ben.

Mijn ademhaling zit hoog.

Ik voel onrust in mijn buik.

Meer hoeft het op dat moment niet te zijn.

Je merkt op wat er is, zonder dat je het direct hoeft te begrijpen of op te lossen.

Van ‘wat moet ik?’ naar ‘wat heb ik nodig?’

Daarna kun je jezelf een simpele vraag stellen:

Wat heb ik nu nodig?

Niet: wat moet ik doen?

Niet: wat is verstandig?

Niet: wat verwachten anderen van mij?

Maar: wat heb ik nu nodig?

Misschien komt er meteen iets bij je op.

Even naar buiten.

Vijf minuten niets.

Iets eten.

Mijn telefoon wegleggen.

Die afspraak niet ook nog tussendoor proppen.

Eerder stoppen met werken.

Of misschien weet je het helemaal niet.

Ook dat is prima.

Als je jarenlang vooral hebt gekeken naar wat er moet, hoef je niet ineens binnen tien seconden precies te weten wat je nodig hebt.

Maak het kleiner dan je hoofd ervan wil maken

Luisteren naar je lichaam hoeft geen uitgebreid moment op een yogamat te zijn.

Je hoeft er geen uur voor vrij te maken.

Sterker nog: kies eens een moment dat toch al in je dag zit.

Bijvoorbeeld wanneer je op de wc zit.

In plaats van automatisch je telefoon erbij te pakken, kun je die paar minuten gebruiken om even bij jezelf in te checken.

Hoe gaat het eigenlijk met mij?

Wat voel ik op dit moment?

Wat heb ik nodig?

Meer hoeft het niet te zijn.

Misschien voel je je voeten op de grond.

Je ademhaling.

Spanning ergens in je lichaam.

Vermoeidheid.

Rust.

Onrust.

Warmte.

Of helemaal niets bijzonders.

Het doel is niet dat je iets speciaals voelt.

Je oefent alleen om je aandacht even van je gedachten naar je lichaam te brengen.

En het fijne van zo'n wc-moment?

Er komt vanzelf weer een volgend moment.

Je hoeft niet altijd meteen iets met een signaal te doen

Luisteren naar je lichaam betekent niet dat je bij ieder signaal onmiddellijk alles uit je handen moet laten vallen.

Soms heb je een afspraak.

Soms moet iets af.

Soms kun je niet midden op de dag besluiten dat je klaar bent.

Maar er zit wel verschil tussen automatisch doorgaan en bewust opmerken wat er gebeurt.

Je kunt denken:

Ik ben moe, maar ik moet nog even door.

Of je kunt opmerken:

Ik merk dat ik moe ben. Ik maak dit nog af en kijk daarna wat ik nodig heb.

Je doet misschien op dat moment precies hetzelfde.

Maar in het tweede geval ben je niet aan jezelf voorbijgegaan.

Je hebt het signaal opgemerkt.

En misschien betekent dat dat je daarna tien minuten naar buiten gaat.

Vanavond niets meer plant.

Je laptop op tijd dichtdoet.

Of besluit dat iets tot morgen kan wachten.

Luisteren naar je lichaam betekent niet dat je altijd meteen moet handelen.

Het begint ermee dat je jezelf niet voortdurend overslaat.

Maak er geen nieuwe opdracht van

Als je gewend bent om vooral vanuit je hoofd te leven, ligt er nog een valkuil op de loer.

Dat je ook dit weer goed wilt doen.

Drie keer per dag inchecken.

Bijhouden wat je voelt.

Niet vergeten te ontspannen.

En voor je het weet staat ‘luisteren naar mijn lichaam’ als volgende taak op je lijstje.

Dat hoeft dus niet.

Kies één gewoon moment.

Dat wc-moment bijvoorbeeld.

En stel jezelf daar één vraag:

Hoe gaat het eigenlijk met mij?

Misschien merk je spanning.

Misschien vermoeidheid.

Misschien juist rust.

Misschien helemaal niets.

Het hoeft nergens naartoe.

Je hebt alleen even geluisterd.

Je hoeft je lichaam niet meteen te begrijpen

Luisteren naar je lichaam begint klein.

Een gespannen schouder opmerken.

Merken dat je moe wordt.

Voelen dat je eigenlijk geen ruimte meer hebt voor nóg iets.

Of ontdekken dat iets je juist rust geeft.

Hoe vaker je aandacht geeft aan die kleine momenten, hoe eerder je kunt gaan herkennen wat er bij jou gebeurt.

Niet pas wanneer je lichaam heel duidelijk van zich laat horen.

Maar ook daarvoor.

En misschien verandert daarmee langzaam de vraag waarmee je door je dag gaat.

Niet alleen:

Wat moet ik allemaal nog doen?

Maar ook:

Wat heb ik op dit moment nodig?

Merk je dat je lichaam al langer signalen geeft, maar dat je toch blijft doorgaan? Lees dan verder in Moe en niet tot rust kunnen komen? Hoe lang ga je nog zo door?