Hoe leer je luisteren naar je lichaam als je vooral vanuit je hoofd leeft?

Wat moet ik vandaag allemaal doen?

Misschien is dat ongeveer de eerste vraag die door je hoofd gaat wanneer je wakker wordt.

Je denkt aan je agenda. Aan wat af moet. Wie je nog moet bellen. Dat bericht waarop je moet reageren. De boodschappen. Die afspraak later op de dag.

Je hoofd is al begonnen voordat jij goed en wel uit bed bent.

Maar wanneer vraag je jezelf:

Wat heb ik vandaag nodig?

Als je gewend bent om veel vanuit je hoofd te leven, is luisteren naar je lichaam misschien helemaal niet zo vanzelfsprekend.

Je kunt prima vertellen wat er deze week op je planning staat. Maar wanneer iemand vraagt wat je op dit moment in je lichaam voelt?

Tja.

Geen idee eigenlijk.

En dat is precies waar je kunt beginnen.

Niet door ieder signaal meteen te willen begrijpen.

Maar door het eerst op te merken.

Je hoofd heeft meestal snel een antwoord

Je hoofd is handig.

Het plant. Denkt vooruit. Zoekt oplossingen. Maakt lijstjes en helpt je om dingen voor elkaar te krijgen.

Maar het heeft vaak ook razendsnel een antwoord op wat je voelt.

Je bent moe:

Ik maak dit eerst nog even af.

Je merkt spanning in je schouders:

Komt wel door die drukke dag.

Je hebt eigenlijk geen zin in die afspraak:

Ach, als ik er eenmaal ben, is het vast gezellig.

En dus ga je verder.

Niet omdat je bewust besluit om niet naar jezelf te luisteren.

Je hoofd is je alleen vaak nét voor.

Je lichaam hoeft niet te schreeuwen om iets te laten merken

Bij signalen van je lichaam denk je misschien aan iets wat je onmogelijk kunt missen.

Maar vaak begint het veel kleiner.

Je trekt ongemerkt je schouders op.

Je merkt dat je kaken gespannen zijn.

Je houdt je adem even vast terwijl je achter je laptop zit.

Je voelt onrust wanneer je agenda steeds voller wordt.

Je bent moe, maar opent toch nog even je mail.

Of je merkt pas na een afspraak hoeveel energie die je heeft gekost.

Los van elkaar lijken zulke momenten misschien niet bijzonder.

En je hoeft er ook niet meteen iets van te maken.

Maar je kunt ze wel gaan opmerken.

Want als je pas aandacht geeft aan wat je voelt wanneer het echt niet meer gaat, mis je alles wat daaraan voorafging.

Luisteren begint met opmerken

Zodra je iets voelt, wil je hoofd misschien meteen weten:

Waarom voel ik dit?

Waar komt dit vandaan?

Wat betekent dit?

Hoe krijg ik het weg?

Voor je het weet ben je alweer aan het analyseren.

Maar luisteren naar je lichaam hoeft niet te beginnen met een verklaring.

Stel dat je merkt dat je schouders gespannen zijn.

Dan hoef je niet meteen te weten waarom.

Je kunt eerst alleen constateren:

Mijn schouders voelen gespannen.

Of:

Ik merk dat ik moe ben.

Mijn ademhaling zit hoog.

Ik voel onrust in mijn buik.

Meer hoeft het op dat moment niet te zijn.

Je merkt op wat er is, zonder dat je het direct hoeft te begrijpen of op te lossen.

Van ‘wat moet ik?’ naar ‘wat heb ik nodig?’

Daarna kun je jezelf een simpele vraag stellen:

Wat heb ik nu nodig?

Niet: wat moet ik doen?

Niet: wat is verstandig?

Niet: wat verwachten anderen van mij?

Maar: wat heb ik nu nodig?

Misschien komt er meteen iets bij je op.

Even naar buiten.

Vijf minuten niets.

Iets eten.

Mijn telefoon wegleggen.

Die afspraak niet ook nog tussendoor proppen.

Eerder stoppen met werken.

Of misschien weet je het helemaal niet.

Ook dat is prima.

Als je jarenlang vooral hebt gekeken naar wat er moet, hoef je niet ineens binnen tien seconden precies te weten wat je nodig hebt.

Maak het kleiner dan je hoofd ervan wil maken

Luisteren naar je lichaam hoeft geen uitgebreid moment op een yogamat te zijn.

Je hoeft er geen uur voor vrij te maken.

Sterker nog: kies eens een moment dat toch al in je dag zit.

Bijvoorbeeld wanneer je op de wc zit.

In plaats van automatisch je telefoon erbij te pakken, kun je die paar minuten gebruiken om even bij jezelf in te checken.

Hoe gaat het eigenlijk met mij?

Wat voel ik op dit moment?

Wat heb ik nodig?

Meer hoeft het niet te zijn.

Misschien voel je je voeten op de grond.

Je ademhaling.

Spanning ergens in je lichaam.

Vermoeidheid.

Rust.

Onrust.

Warmte.

Of helemaal niets bijzonders.

Het doel is niet dat je iets speciaals voelt.

Je oefent alleen om je aandacht even van je gedachten naar je lichaam te brengen.

En het fijne van zo'n wc-moment?

Er komt vanzelf weer een volgend moment.

Je hoeft niet altijd meteen iets met een signaal te doen

Luisteren naar je lichaam betekent niet dat je bij ieder signaal onmiddellijk alles uit je handen moet laten vallen.

Soms heb je een afspraak.

Soms moet iets af.

Soms kun je niet midden op de dag besluiten dat je klaar bent.

Maar er zit wel verschil tussen automatisch doorgaan en bewust opmerken wat er gebeurt.

Je kunt denken:

Ik ben moe, maar ik moet nog even door.

Of je kunt opmerken:

Ik merk dat ik moe ben. Ik maak dit nog af en kijk daarna wat ik nodig heb.

Je doet misschien op dat moment precies hetzelfde.

Maar in het tweede geval ben je niet aan jezelf voorbijgegaan.

Je hebt het signaal opgemerkt.

En misschien betekent dat dat je daarna tien minuten naar buiten gaat.

Vanavond niets meer plant.

Je laptop op tijd dichtdoet.

Of besluit dat iets tot morgen kan wachten.

Luisteren naar je lichaam betekent niet dat je altijd meteen moet handelen.

Het begint ermee dat je jezelf niet voortdurend overslaat.

Maak er geen nieuwe opdracht van

Als je gewend bent om vooral vanuit je hoofd te leven, ligt er nog een valkuil op de loer.

Dat je ook dit weer goed wilt doen.

Drie keer per dag inchecken.

Bijhouden wat je voelt.

Niet vergeten te ontspannen.

En voor je het weet staat ‘luisteren naar mijn lichaam’ als volgende taak op je lijstje.

Dat hoeft dus niet.

Kies één gewoon moment.

Dat wc-moment bijvoorbeeld.

En stel jezelf daar één vraag:

Hoe gaat het eigenlijk met mij?

Misschien merk je spanning.

Misschien vermoeidheid.

Misschien juist rust.

Misschien helemaal niets.

Het hoeft nergens naartoe.

Je hebt alleen even geluisterd.

Je hoeft je lichaam niet meteen te begrijpen

Luisteren naar je lichaam begint klein.

Een gespannen schouder opmerken.

Merken dat je moe wordt.

Voelen dat je eigenlijk geen ruimte meer hebt voor nóg iets.

Of ontdekken dat iets je juist rust geeft.

Hoe vaker je aandacht geeft aan die kleine momenten, hoe eerder je kunt gaan herkennen wat er bij jou gebeurt.

Niet pas wanneer je lichaam heel duidelijk van zich laat horen.

Maar ook daarvoor.

En misschien verandert daarmee langzaam de vraag waarmee je door je dag gaat.

Niet alleen:

Wat moet ik allemaal nog doen?

Maar ook:

Wat heb ik op dit moment nodig?

Merk je dat je lichaam al langer signalen geeft, maar dat je toch blijft doorgaan? Lees dan verder in Moe en niet tot rust kunnen komen? Hoe lang ga je nog zo door?