Waarom negeer je de signalen van je lichaam terwijl je ze wél voelt?
Eigenlijk ben ik moe.
Eigenlijk heb ik hier geen zin in.
Eigenlijk is dit me te veel.
En toch doe je het.
Je gaat naar die afspraak. Je maakt je werk nog even af. Je zegt ja terwijl je liever nee had gezegd. Je opent 's avonds toch nog je laptop, ook al had je jezelf voorgenomen om op tijd te stoppen.
Niet omdat je niets voelt.
Integendeel.
Ergens merk je het vaak best.
Maar tussen iets voelen en ernaar luisteren kan een wereld van verschil zitten.
Want bijna direct nadat je lichaam iets laat merken, heeft je hoofd er wel iets op te zeggen.
Kom op, nog even.
Het valt wel mee.
Ik kan dit niet afzeggen.
Morgen doe ik rustiger aan.
En voor je het weet, ga je alweer verder.
Je merkt het vaak eerder dan je denkt
Misschien denk je dat je de signalen van je lichaam niet goed herkent.
Maar kijk eens naar gewone momenten.
Je agenda staat behoorlijk vol en bij die ene extra afspraak voel je meteen weerstand.
Je bent moe en iemand vraagt of je nog ergens mee kunt helpen.
Je ziet een bericht binnenkomen en alleen al bij het lezen ervan voel je dat je er eigenlijk geen ruimte voor hebt.
Of je zit achter je laptop en merkt dat je aandacht steeds afdwaalt.
Er gebeurt al iets.
Misschien heel kort.
Een zucht.
Spanning.
Vermoeidheid.
Onrust.
Een heel duidelijk:
Pfff, niet nóg iets.
Maar daarna komt vaak je hoofd.
‘Nog even’ klinkt heel onschuldig
Nog even die mail beantwoorden.
Nog even de was ophangen.
Nog even iets voorbereiden voor morgen.
Nog even reageren op dat bericht.
Op zichzelf stelt zo'n nog even misschien weinig voor.
Maar hoeveel nog eventjes zitten er in jouw dag?
Het lastige is dat doorgaan vaak makkelijker voelt dan stoppen met waar je mee bezig bent.
Je bent toch al bezig.
Dit kan er ook nog wel bij.
En als je het nu doet, ben je er straks vanaf.
Dus schuif je wat je voelde even opzij.
Niet voor altijd.
Alleen voor nu.
Tenminste, dat vertel je jezelf.
Je vindt vaak een goede reden om toch door te gaan
Soms weet je best dat je moe bent of dat iets je te veel wordt.
Maar er zijn genoeg redenen om toch ja te zeggen.
Ze rekenen op mij.
Ik heb het beloofd.
Het is vervelend als ik nu afzeg.
Anderen hebben het ook druk.
Ik wil niemand teleurstellen.
En misschien zijn dat op dat moment ook heel begrijpelijke redenen.
Het gaat er niet om dat je nooit iets voor een ander doet terwijl je moe bent. Of dat je alleen nog maar dingen doet waar je zin in hebt.
Maar het is wel interessant om op te merken hoe snel jouw eigen gevoel uit de afweging verdwijnt.
Je voelde eerst:
Dit is eigenlijk te veel.
Een paar tellen later ben je vooral bezig met waarom het tóch moet.
Zolang het nog gaat, ga je door
Misschien neem je jezelf pas serieus wanneer een signaal heel duidelijk wordt.
Als je echt moe bent.
Als je agenda echt te vol zit.
Als je echt niet meer verder wilt.
Alles daarvoor valt dan onder:
Het gaat nog wel.
En zolang het nog gaat, ga je door.
Maar misschien zit juist vóór dat punt iets wat je normaal makkelijk overslaat.
Dat eerste kleine pfff.
Die gedachte: eigenlijk wil ik niet.
Het moment waarop je merkt dat iets je meer energie kost dan je zou willen.
Je hoeft daar niet meteen iets mee te doen.
Maar je kunt het wel serieus genoeg nemen om het op te merken.
Wat gebeurt er tussen voelen en doorgaan?
Daar kun je de komende tijd eens nieuwsgierig naar zijn.
Niet alleen naar wat je voelt.
Maar vooral naar wat je daarna tegen jezelf zegt.
Stel: je bent moe.
Wat gebeurt er vervolgens?
Ik moet alleen dit nog even afmaken.
Of je voelt weerstand bij een afspraak.
Wat is dan je volgende gedachte?
Ik kan nu niet meer afzeggen.
Je merkt dat je behoefte hebt aan een avond zonder plannen.
En dan?
Maar ik had beloofd dat ik mee zou gaan.
Precies dáár kun je merken hoe makkelijk je aan je eigen signaal voorbijgaat.
Je lichaam geeft een signaal.
Je merkt het.
En bijna meteen volgt er een reden om eraan voorbij te gaan.
Misschien hoef je daar in eerste instantie helemaal niets aan te veranderen.
Merk het alleen eens op.
Niet ieder signaal hoeft automatisch een ‘nee’ te worden
Luisteren naar jezelf betekent niet dat je voortaan bij ieder beetje vermoeidheid je agenda leegmaakt.
Of dat iedere keer dat je ergens geen zin in hebt, het antwoord automatisch nee moet zijn.
Je kunt moe zijn en toch besluiten naar die verjaardag te gaan.
Je kunt behoefte hebben aan rust en toch iets afmaken.
Het verschil zit niet altijd in wat je uiteindelijk doet.
Het verschil kan ook zitten in het moment daarvoor.
Heb je gemerkt wat er bij jou gebeurde?
Heb je jouw eigen gevoel meegenomen in je keuze?
Of was je alweer door voordat je daar überhaupt bij stil kon staan?
Dat is een veel kleinere stap dan je hele leven anders gaan doen.
Maar wel eentje die iets zichtbaar kan maken.
Luister eens naar je ‘eigenlijk’
Misschien is er één woord waar je de komende dagen eens op kunt letten:
Eigenlijk.
Eigenlijk ben ik moe.
Eigenlijk wil ik vanavond thuisblijven.
Eigenlijk zit mijn agenda te vol.
Eigenlijk wil ik nu stoppen.
Niet omdat alles wat na eigenlijk komt automatisch betekent dat je ernaar moet handelen.
Maar omdat dat woord soms iets laat zien wat je al had opgemerkt voordat je hoofd met alle argumenten kwam.
Dus wanneer je jezelf eigenlijk hoort denken, wacht dan eens een paar seconden.
Wat merkte je vlak daarvoor?
En wat vertel je jezelf daarna?
Misschien ontdek je dat je de signalen van je lichaam helemaal niet zo vaak mist.
Misschien merk je ze vaker op dan je dacht.
Alleen ben je heel goed geworden in doorgaan.
Van opmerken naar luisteren
Je hoeft niet van de ene op de andere dag anders te reageren op alles wat je voelt.
Begin eens bij dat kleine moment waarop je denkt:
Dit is me eigenlijk te veel.
En wat er daarna komt:
Maar…
Misschien zit precies daar een moment waarop je niet automatisch verder hoeft te gaan, maar eerst even kunt luisteren naar wat je al had opgemerkt.
Wil je oefenen om vaker stil te staan bij wat je voelt en nodig hebt? Lees dan verder: Hoe leer je luisteren naar je lichaam als je vooral vanuit je hoofd leeft?
