Hoe lang ga je nog zo door?

door Monica

Je bent moe. Niet moe na een drukke dag of een korte nacht. Maar moe op een manier die steeds vaker aanwezig lijkt te zijn.

Je staat op en voelt je eigenlijk niet echt uitgerust. Je hoofd is al bezig voordat je uit bed stapt. En zelfs wanneer je eindelijk tijd hebt om niets te doen, lukt het je niet om echt tot rust te komen. Je blijft denken, voelt onrust in je lichaam of merkt dat je alweer iets oppakt wat nog ‘even’ moet gebeuren.

Overdag ga je door. Er moet gewerkt worden, boodschappen gedaan, afspraken nagekomen worden. En tussendoor probeer je ook nog tijd te maken voor jezelf. Dus je zet door, zoals je dat eigenlijk altijd doet.

Misschien merk je dat je sneller geïrriteerd bent. Dat ontspannen niet meer vanzelf gaat. Dat je lichaam steeds vaker signalen geeft. Een gespannen nek, hoofdpijn, vermoeidheid of een onrustig gevoel waar je niet precies de vinger op kunt leggen.

Toch ga je door, want straks wordt het rustiger. Na dit project, na de vakantie, als die ene afspraak achter de rug is…

Maar wat als je lichaam al veel langer iets probeert duidelijk te maken?

Wat als die vermoeidheid, spanning of onrust niet alleen iets is waar je vanaf wilt, maar ook een reden om eens stil te staan bij hoe het écht met je gaat?

Misschien is de vraag dus niet alleen waarom je zo moe bent. Maar ook waarom het je, zelfs als je eindelijk tijd hebt, niet lukt om echt tot rust te komen.

Je lichaam praat de hele dag tegen je

Je lichaam communiceert voortdurend. Niet met woorden, maar met signalen.

Vaak beginnen die signalen klein. Een gespannen nek aan het einde van de dag. Schouders die steeds hoger lijken te zitten. Moe wakker worden, terwijl je toch genoeg uren hebt geslapen. Of merken dat je eindelijk op de bank zit, maar nog steeds niet kunt ontspannen.

Misschien herken je ook dat je:

sneller geïrriteerd bent;
moeilijk kunt stoppen met denken;
onrust voelt in je lichaam;
slecht slaapt of vaak wakker wordt;
weinig energie hebt voor dingen waar je normaal van geniet.

Wanneer je moe bent, pijn hebt of spanning voelt, wil je daar het liefst vanaf. Dat is begrijpelijk. Maar het kan ook helpen om eerst eens op te merken wat er gebeurt.

Vergelijk het met het dashboard van een auto. Wanneer daar een waarschuwingslampje gaat branden, plak je er geen sticker overheen. Je kijkt wat er aan de hand is.

Bij onszelf doen we dat soms anders. We nemen nog een kop koffie, maken eerst ons werk af of spreken met onszelf af dat we vanavond écht op tijd naar bed gaan.

En zo schuiven we de signalen steeds een stukje voor ons uit.

Je lichaam werkt niet tegen je. Wat je voelt, verdient aandacht.

De vraag is alleen: sta je er ook bij stil?

Waarom we signalen vaak negeren

Je wordt natuurlijk niet wakker met het idee: vandaag ga ik eens lekker over mijn grenzen heen.

Toch gebeurt het makkelijker dan je denkt. Vaak omdat je gewend bent om door te gaan.

Misschien zorg je eerst voor anderen. Wil je niemand teleurstellen. Vind je dat je niet moet zeuren. Of wil je gewoon graag dat alles goed geregeld is.

En dus denk je:

Eerst nog even dit afmaken.
Als de kinderen straks op bed liggen, ga ik zitten.
Deze week is gewoon druk.
Na dit project wordt het rustiger.
Morgen ga ik echt op tijd naar bed.

Allemaal heel gewone gedachten. En één keer doorgaan terwijl je moe bent, is natuurlijk iets anders dan dit maandenlang doen.

Maar ongemerkt kan doorgaan een gewoonte worden.

Je voelt dat je moe bent, maar er moet nog iets af. Je merkt spanning, maar je agenda zit vol. En wanneer je eindelijk een moment voor jezelf hebt, vul je dat misschien toch weer met iets wat nog moet.

Voor je het weet zijn er weken of maanden voorbij waarin jij steeds ergens onderaan je eigen lijstje stond.

En het lastige? Doorgaan lijkt vaak prima te werken. Je krijgt dingen gedaan. Mensen kunnen op je rekenen. Aan de buitenkant is er misschien helemaal niets te zien.

Totdat je merkt dat je lichaam niet zo makkelijk meer meebeweegt.

En juist dáár wordt het interessant: waarom is doorgaan soms makkelijker dan stoppen?

Waarom kun je niet tot rust komen? Doorgaan voelt soms veiliger dan stilstaan

Je bent moe en verlangt naar rust. Dus zodra je eindelijk niets hoeft, zou ontspannen vanzelf moeten gaan.

Toch?

In de praktijk werkt het vaak anders. Je zit eindelijk op de bank, maar je hoofd blijft doorgaan. Je pakt automatisch je telefoon. Bedenkt ineens wat je morgen nog moet doen. Of je staat toch maar op om de was op te vouwen.

Want zodra het stil wordt, kun je ook gaan merken wat er speelt.

Hoe moe je eigenlijk bent.
Hoeveel spanning je vasthoudt.
Of welke gevoelens al een tijdje weinig aandacht krijgen.

Dan kan doorgaan makkelijker voelen dan stilstaan.

Bezig zijn geeft houvast. Zolang je iets doet, hoef je minder stil te staan bij wat je voelt. En misschien is dat patroon zo gewoon geworden dat je het niet eens meer merkt.

Op korte termijn werkt dat prima. De was is gedaan, je werk is af en je hebt weer iets van je lijstje kunnen strepen.

Maar rust krijg je er niet automatisch door.

En zo kan er iets geks ontstaan: je bent ontzettend moe, maar wanneer je eindelijk kunt ontspannen, lukt het niet om echt tot rust te komen.

Dat is geen reden om jezelf nog harder toe te spreken. Het is wél een reden om eens te kijken naar wat er gebeurt op het moment dat jij stopt met doorgaan.

De rekening van altijd doorgaan

Doorgaan kan je ver brengen.

Het helpt je door drukke periodes. Je krijgt gedaan wat nodig is, zorgt voor de mensen om je heen en houdt alle ballen in de lucht.

Maar als doorgaan je standaard wordt, kan er langzaam iets veranderen.

Je hebt minder over voor de dingen waar je normaal van geniet. Een afspraak waar je vroeger zin in had, voelt ineens als iets wat óók nog moet. Je vrije dag gebruik je niet om iets leuks te doen, maar om bij te komen van de week.

Misschien merk je dat je minder geduld hebt. Dat kleine dingen je sneller te veel zijn. Of dat je steeds vaker denkt: laat me alsjeblieft even met rust.

En toch ga je maandag gewoon weer verder.

Dat is misschien wel het lastige aan altijd maar doorgaan. Het gaat vaak zo langzaam dat je niet precies kunt aanwijzen wanneer het veranderde.

Tot je op een dag merkt dat je vooral bezig bent met volhouden.

Met werken. Zorgen. Regelen. Doorgaan.

En ergens daartussen raak je steeds verder verwijderd van de vraag: hoe gaat het eigenlijk met míj?

Ook ik ben jarenlang vooral doorgegaan. Pas later ontdekte ik hoeveel mijn lichaam me al die tijd liet voelen.

Wat mijn lichaam mij leerde

Jarenlang leefde ik vooral vanuit mijn hoofd. Ik wist niet eens dat er ook zoiets was als voelen en luisteren naar mijn lichaam.

Ik was druk. Altijd bezig. Er was altijd wel iets dat aandacht vroeg. Ondertussen kreeg ik steeds meer pijnklachten.

Overdag.

’s Nachts.

Eigenlijk was de pijn er altijd.

Ik zocht naar oplossingen. Want als je pijn hebt, wil je vooral één ding: dat het stopt. Hoe kom ik hiervan af?

Ik probeerde van alles om van de pijn af te komen. Soms werd de pijn tijdelijk minder, maar helemaal weg was hij niet. Na een tijdje was de pijn weer net zo sterk als daarvoor. Op een gegeven moment begon ik te denken: misschien moet ik hier gewoon mee leren leven.

Tot er in 2023 iets begon te schuiven.

Een vriendin keek vanuit de Maya-astrologie naar mijn geboortedatum en vertelde wat ze daarin over mij en mijn pad zag. Toen zei ze iets wat ik totaal niet zag aankomen: ik mocht mijn baan opzeggen en mijn praktijk openen. Niet pas wanneer ik mijn diploma had, zoals ik zelf had bedacht.

“De wereld heeft je nu nodig. Je mag nu je licht gaan verspreiden.”

Die woorden bleven hangen.

Een paar weken later schreef ik mijn ontslagbrief. Maar ik diende hem niet in. Na bijna twintig jaar bij dezelfde werkgever was dat geen kleine beslissing. Bovendien had ik het daar nog prima naar mijn zin.

Ik weet nog dat ik tegen mezelf zei: er moet wel iets gebeuren voordat ik echt mijn baan opzeg.

En er gebeurde iets.

Had ik daarmee zelf iets de wereld in gestuurd? Misschien wel.

Wat er gebeurde was absoluut niet leuk. Maar het was wél het zetje dat ik nodig had. Ineens wist ik: nu ga ik het doen.

Ik besloot mijn baan op te zeggen. Ik koos een voor mij goed moment om te stoppen en diende mijn ontslag in.

Op mijn laatste werkdag liep ik naar buiten.

En ineens merkte ik iets op.

De pijn was weg.

Niet een beetje minder. Gewoon weg.

Voor mij voelde dat als een bevestiging: ik had de juiste beslissing genomen.

Vanaf dat moment ging ik anders naar mijn lichaam kijken.

Niet meer alleen met de vraag: hoe kom ik van deze klacht af? Maar ook: wat merk ik eigenlijk? En waar vraagt mijn lichaam om?

Ik begon te luisteren.

Wat vraagt je lichaam van je?

Wanneer je moe bent, pijn hebt of niet tot rust kunt komen, wil je daar het liefst vanaf. Dat herken ik maar al te goed.

Maar wat gebeurt er als je niet alleen probeert om het gevoel weg te krijgen, maar ook even stilstaat bij wat je merkt?

Misschien voel je dat je al weken moe bent. Dat je schouders voortdurend gespannen zijn. Dat je hoofd maar doorgaat terwijl je lichaam verlangt naar rust. Of dat je eigenlijk al een tijdje voelt dat iets te veel van je vraagt.

Je hoeft daar niet meteen een verklaring voor te hebben.

Je kunt beginnen met jezelf een paar simpele vragen te stellen:

Wat voel ik op dit moment in mijn lichaam?
Wanneer merk ik dit het sterkst?
Wanneer wordt het juist minder?
Waar ga ik steeds over mijn eigen grens heen?
Wat heb ik op dit moment nodig?

Misschien komt er niet direct een antwoord. Dat hoeft ook niet.

Het gaat er niet om dat je precies weet waar ieder signaal vandaan komt. Het gaat erom dat je stopt met er automatisch aan voorbijgaan.

Dat je even stilstaat.

Voelt.

En opmerkt wat er gebeurt.

Want luisteren naar je lichaam begint niet met het juiste antwoord vinden.

Het begint met opmerken wat je voelt.

Hoe kom je tot rust als je gewend bent om altijd door te gaan?

Als je gewend bent om altijd door te gaan, kan stilstaan behoorlijk ongemakkelijk voelen.

Misschien herken je het. Je hebt eindelijk een uurtje voor jezelf en voor je het weet zit je op je telefoon, ruim je nog even iets op of bedenk je wat er morgen allemaal moet gebeuren.

Tot rust komen betekent dan niet dat je van het ene op het andere moment helemaal ontspannen moet zijn.

Begin kleiner.

Leg je telefoon eens weg en ga tien minuten zitten zonder iets te hoeven doen. Maak een wandeling zonder podcast of muziek in je oren. Of blijf, voordat je uit bed stapt, nog even liggen en merk op hoe je lichaam voelt.

Je kunt jezelf daarbij één simpele vraag stellen:

Wat heb ik nu nodig?

Misschien is het rust. Misschien wil je juist bewegen. Misschien merk je dat je ergens geen zin in hebt, maar steeds vindt dat het toch moet. Of misschien heb je even geen idee.

Ook dat is oké.

Je hoeft niet meteen het juiste antwoord te vinden. Het gaat er eerst om dat je jezelf de ruimte geeft om die vraag überhaupt te stellen.

En merk je dat je tijdens zo'n rustig moment alweer denkt aan wat er nog moet gebeuren? Dat is niet erg.

Gedachten zijn net als wolken. Ze komen en ze gaan.

Je hoeft er niet achteraan. En je hoeft er ook niet mee in discussie te gaan. Merk de gedachte op en laat hem weer voorbijgaan.

Breng je aandacht daarna terug naar jezelf.

Wat voel ik?
Wat heb ik nu nodig?

Tot rust komen is niet nóg iets wat je goed moet doen.

Het begint met kleine momenten waarop je even niet doorgaat, maar luistert naar wat jij nodig hebt.

Je hoeft het niet alleen uit te zoeken

Misschien herken je tijdens het lezen steeds meer bij jezelf. Je bent moe. Je komt moeilijk tot rust. Je hoofd blijft maar doorgaan. En ergens voel je misschien: zo wil ik niet verder.

Maar weten dat je iets anders wilt, betekent nog niet dat je ook weet hoe.

Soms zijn bepaalde gewoontes zo gewoon geworden dat je ze zelf nauwelijks meer ziet. Je bent gewend om door te gaan, voor anderen te zorgen of vooral vanuit je hoofd naar een oplossing te zoeken.

Dan kan het fijn zijn als iemand met je meekijkt.

In mijn praktijk kijken we samen naar wat er speelt. Niet alleen naar wat je denkt, maar ook naar wat je voelt en wat je lichaam aangeeft.

Je hoeft daarbij niet vooraf te weten waar het vandaan komt. En je hoeft ook niet te weten hoe je het moet veranderen.

Je hoeft niet te weten hoe. Alleen dat het anders mag.

Daarom werk ik graag met een combinatie van holistische therapie en Reiki. Tijdens de holistische therapie kijken we samen naar wat er speelt en krijg je meer inzicht in jezelf en wat je nodig hebt. Daarna hoef je even niets meer uit te zoeken of te begrijpen. Tijdens de Reiki mag je ontspannen en tot rust komen.

Zo komen inzicht en ontspanning samen in één sessie.

Benieuwd wat holistische therapie & Reiki voor jou kan betekenen? Lees meer over holistische therapie & Reiki.